Helemaal thuis!

Hallo!

 

Beetje laat, maar webloggen blijkt ineens ver weg te zijn zodra je in nederland bent!

Mijn reis ging op rolletjes, of op vleugeltjes, vliegtuigtechnisch gezien.... Had wel een enorme vertraging...laat ik weer even een paar weken terug gaan:

 

Dinsdag 30 mei:

Deze dag begint met een laatste Nepalees ontbijt, en een laatste nepalees ontbijt met Bart, want hij gaat naar Tibet! Om een uur of negen zwaai ik hem en zijn nieuwe reisgenootjes uit, ik wil ook mee! Maar nee, mijn geld is op, en mijn vliegtuig gaat! Nog even terug naar het hotel, waar mijn reeds ingepakte tas al vol spanning op mij staat te wachten. Omdat ik de bagageafhandeling van Biman absoluut niet vertrouw, heb ik al mijn souveniertjes in mijn handbagage gestopt, wat tot gevolg heeft dat mijn rugzak maar 16 kilo weegt, maar mijn twee stuks handbagage vermoedelijk zo'n kilootje of twintig! Ik neem afscheid van Liedeke die ook vandaag vertrekt maar een uur of vijf later dan ik, en stap in de taxi.

Ruim op tijd kom ik aan op het vliegveld, nog snel even vluigtuigbelasting betalen, of in ieder geval geld, waarvoor weet ik eigenlijk niet meer. En nadat ik de incheckbalie gevonden heb, ga ik achter het enige gezin staat dat nog maar in de rij staat! Ha, bijna vooraan dus! De tijd kruipt langzaam voorbij, ik heb een beetje een zenuwkriebel in mijn buik, wat als ik nou toch maar een stuk handbagage mee mag nemen, sta ik wel bij de goede balie, heb ik  mijn paspoort wel bij me, vlieg ik wel vandaag en niet gisteren? Je kent het wel. Na zo'n twee uur (!) wachten wordt mij en alle andere mensen onderweg naar Bangladesh (wat en uurtje vliegen is) duidelijk gemaakt dat er enige vertraging is en dat er om een uur ingecheckt kan worden! Het is ondertussen al kwart voor een... Uiteindelijk ben ik om half twee twee uur ingecheckt en door de douane met allebei mijn stukken handbagage! Mijn rugtas heb ik gedag gezegd, en ik hoop hem weer te zien in Nederland...

Ik zit lekker op mijn stoeltje de vertrektijd van mijn vliegtuig in de gaten te houden (waar trouwens steeds een half uur bijkomt...) als ik in de verte Liedeke zie lopen...'He wat doe jij nou nog hier!?' Tja...ik krijg nog wat te eten van Biman en doordat Liedeke ook moet wachten gaat de tijd nog redelijk snel. Om half zeven zit ik dan toch in mijn vliegtuig en niet veel later stijg ik om...zo'n 6uur later dan eigenlijk de bedoeling was! Naast me in het vliegtuig zit een Nepalese jongen die waarschijnlik zijn verpakte verfrissingsdoekje aanziet voor Ketchup, ik kan hem nog net tegenhouden als hij probeert wat chemischje citroensap over zijn eten wil doen!

Na nog geen uur vliegen kom ik aan in Bangladesh, samen met éen groepje van 10-12 nepalese mannen gaan we naar de transfer balie. Mijn vliegtuig vertrekt pas half vijf de volgende ochtend. Met mijn originele vertrektijd had ik een overstap van 14 uur gehad, waarmee ik recht had op een hotel. Maar ondertussen is het al bijna negen uur en ik verwacht eigenlijk dat ik naar een bankje in de vertrekhal wordt gedirigeerd...maar nee! Mijn nieuwe nepalese vrienden en ik worden in een busje gestopt en we rijden een half uur door Dacca naar ons hotel. Dacca is zover ik kan zien een mooie stad, met veel grote gebouwen en kantoren, waartussen enorm veel mensen op straat leven...Vrouwen, mannen en nog veel meer kleine kinderen. Volgens mij krijg ik hier nog de grootste cultuurshock...Bij elk verkeerslicht wordt ons busje bestormt door een leger hongerige kinderen. Ik en mijn vrienden worden er stil van...

Maar hoe snel vergeet een mens de elende om zich een als hij in een hotel gestopt wordt met een lift, airco en een tv op zijn kamer! Erg lang mag ik van deze luxe niet genieten, na wat gegeten te hebben (dit is al de derde maaltijd die ik van Biman heb gekregen) en een douche val ik nog een uurtje in slaap, totdat er om een uur 's nachts alweer op mijn deur wordt geklopt. 'Miss, you wake up now for taxi to airport?' Is dit een vraag of mag ik nog even blijven liggen?

NOg dronken van de slaap proppen mijn vrienden en ik ons in een busje naar het vliegveld, waar we nog eens drie uur moeten wachten tot het vliegtuig vliegt... Het groepje nepalese mannen gaan waarschijnlijk werken in Dubai, daar maakt mijn vliegtuig namelijk een tussenstop. Er zijn veel jonge nepalese mannen die huis en haard achterlaten om een paar jaar veel geld te gaan verdienen in het Midden-Oosten. Ze hebben de meest crappy baantjes aan bijvoorbeeld de bagageband en dergerlijke. Vol hoop en helemaal opgetogen vertrekken ze, maar ik kan me niet voorstellen dat het niks anders dan een desillusie moet zijn...In mij zien ze een soort reisleidster of zo, want waar ik ga, daar gaan zij ook...met af en toe een hulpeloze blik maar toch heel vriendelijk, leidt ik ze het vliegtuig in...

Ik zit in een vliegtuig vol met families en wordt dus letterlijk omringd door huilende baby's, kinderen, moeders en bejaarden. Om het kabaal compleet te maken roepen we met zijn allen nog even Allah is machtig! Begeleid door videobeelden van een moskee... Ik hoef niet bang te zijn voor een kaping! Oei, wel een beetje een foute opmerking he!

Twee maaltijden, 6 uur, 4 kotszakjes gevuld door mijn buurjongetje en driehonderd  schorre stembandjes verder lijken we midden in de woestijn te gaan landen. O...dat doen we ook, alleen duikt er ineens een gloednieuw vliegveld op. Hier neem ik afscheid van mijn Nepalese vrienden, dag jongens het gaat jullie goed!

Ik mag even het vliegtuig uit om me in een soort futuristische sorrt van 'shopping mall' te storten. Het wemelt hier van de rijke wite mensen en dure kledingwinkels. Ik voel me er helemaal niet thuis! Mis alle nepalese gezichten, en zelfs het Riksja?, Tiger Balm?, Hotel? of  Rupee?!

Weer zes uur en nog eens een maaltijd (of waren het er twee? Ben de tel kwijt!) later kom ik aan in Londen. Per ongeluk loop ik met twee medewerkers mee een beveiligde gang op die dus helemaal niet zo beveiligd is, want als ik niet een Huh?-uitdrukking op mijn gezicht had staan waardoor een securitymannetje mij opmerkte had ik gewoon door kunnen lopen! En vreselijke dingen kunnen doen, want bij de controle van mijn handbagage werd mijn zakmesje ontdekt! Shit, ik dacht echt dat ie in mijn grote rugzak zat! Toch fijn dat ze in Kathmandu wel het rolletje plakband uit Liedekes tas halen, maar mij met een steekwapen het vliegtuig in laten lopen! ;-)

Het is druk voor de incheckbalie van British Midlands, de maatschappij die mijn laatste stukje reis gaat doen. Ik raak al bijna in paniek als ik even denk bij de verkeerde balie te staan...zucht zucht zenuwpees, gewoon blijven ademen! Een vriendelijke man die ook nog eens Nepalees blijkt te zijn (Pokhara is zijn hometown!) checkt me in, en wenst me een goede reis!

Nog eventjes een uurtje wachten, drie euro aan water spenderen omdat ik vergeten ben dat ik hier weer uit de kraan kan drinken...ze laten me nog even in de kou voor het vliegtuig staan, mijn eerste kennismaking weer met het nederlandse weer! Brrrr!

Maar eindelijk weer de lucht in. Al snel vlieg ik over de Noordzee en het duurt niet lang voor ik de kust van Nederland zie. De aanblik hiervan bezorgt mij een brok in de keel...

Een gevoel van blijdschap krijg ik als ik vanuit mijn raampje mijn rugzak de bagageband af zie rollen. De jongen kijkt verveeld en gaat niet erg zachtzinnig met alle bagage om...wat mij meteen doet denken aan mijn vrienden in Dubai...

Op schiphol zie ik na vijf maanden papa en mama weer terug. Ook zijn Wietse en Marjolein gekomen! Erg leuk!

Thuis hebben mijn broer, zus en schoonzus ballonen en vlaggetjes opgehangen. Wat een 'Welkom Thuis'!

 

Maandag 19 Juni:

Tja...als het aan mij lag ging ik weer terug!

 

 

 Jummie jummie! Eindelijk...het PATATJE-OORLOG!!!!!

 

Toedeloe!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Tijd om te gaan!

Hallo!

Hier een laatste bericht vanuit Nepal!Huilen

De laatste paar dagen stonden in het teken van afscheid nemen. In het lepraziekenhuis heb ik mijn laatste armbandjes donderdag gemaakt. Ook hebben we een lading kerstkaarten gemaakt met de vrouwen die naar Nieuw Zeeland worden gestuurd. Misschien komt daar wel een grote order uitrollen dus dat zou heel leuk voor ze zijn...

Vrijdag heb ik samen met Maaike en Marielle, de twee volunteers die nu in Pokhara zijn, Bart geholpen met zijn afscheidsdag op zijn Tibetaanse schooltje. We hebben 4 enorme waterfietsen gehuurd, waarmee we de kinderen over het meer hebben 'gefietst' waarna we in een park spelletjes gedaan en gepicknikt hebben! Een erg geslaagd feestje, met zelfs een Bart met een brok in zijn keel toen de kindjes een heel lief liedje voor hem zongen (thank you, sir Bart. Goodbye sir Bart tralalalalala).

's avonds zijn we met de vrouw van de principal en drie Tibetaanse leraressen flink wezen stappen. Was erg leuk om te zien hoe ze overdag hele mooie Tibetaanse klederdracht aan hadden en 's avonds een sexy topje en naaldhakken! Wat ik wel heel erg vond was dat we club Paradiso in wilden en dat de Tibetaanse leraressn entree moesten betalen (omgerekend iets meer dan 2 euro, heel veel geld dus...kan je makkelijk van uit eten!)terwijl wij als toeristen gratis naar binnen mochten! Dat pikten wij dus mooi niet, en na veel gezeur mochten ze gewoon mee..

Zaterdag kregen we een lunch op de Tibetaanse school, waarna de principal ons meenam naar het Tibetaanse vluchtelingen kamp even buiten Pokhara. Erg mooi om te zien met een klooster en een tempel. In de grote gemeenschaps hal was men net begonnen met een 16-daagse puja (bidden, zonder eten of slapen, of om de dag wel geloof ik), om de geboorte van Buddha te vieren (en zijn sterfdag en zijn 'enlightment'....)

Zaterdag avond hebben Bart en ik Indira, Stan, hun kinderen Nobena, Nobeen en Arati. Raju, Sarada en hun kindjes Sakshi en Raul, en de wasdidi Laxmi, mee uit eten genomen. Allemaal in ons nette pakje, en ik naturlijk in mijn nepalese Kurtha! Erg gezelig en leuk. Eten in mond

Ondertussen moest er natuurlijk ook nog ingepakt worden, en zondag ochtend was het echt tijd om afscheid te nemen. Alles was ingepakt, zelfs de kakkerlak die al drie weken onder een emmer in de badkamer zat mocht weer vrij rondscharrelen. Alleen kwamen we erachter dat ie dat al lang had gedaan want de emmer was leeg...arme koos, we vermoeden dat hij een van de vele slachtoffers van Bart zijn slipper is...! Lachend

Het afscheid nemen viel me erg zwaar, heb toch 5 maanden bij een hele lieve familie geleefd, die ik tch nu ook een beetje als mijn familie beschouw...Ik ga zeker nog een keer terug naar The Mountain House!

Nu de laatse dag in Kathmandu gehad, de laatste dingetjes gesjopt, alles is nu klaar. Het is moi geweest, kom maar op met dat koude weer in nederland!

Bedankt allemaal voor jullie lieve reacties, zo'n lange tijd weggaan heeft me erg doen beseffen hoe waardevol ik mijn leven in Nederland vind en hoe fijn ik het daar eigenlijk heb...Bedankt!

Morgen ga ik weg! Nog een nachtje slapen Joehoe!

Bart gaat morgen naar Tibet, en Liedeke is nu ook weer in Kathmandu, die vertrekt morgen ook naar Nederland. Ze gaat 4 uur later weg, maar komt bijna 6 uur eerder aan! Mensen ga nooit met Biman Bangladesh Airlines!!!!!!!!

Maar goed...moet nou maar stoppen, laat nog wel even weten op mijn site of ik en mijn bagage veilig in nederland zijn aangekomen!

Namaste, en Pheri Betaula!Tong uitstekend Doeg he!

Mijn laatste week gaat in!

Hallo allemaal!

Ongelooflijk hoe snel de tijd gaat....zo sta je nog je spullen in te pakken om naar Nepal te gaan, en dan ineens wordt het tijd om te bedenken wat je allemaal in Nepal achter gaat laten om niet teveel bagage mee te nemen in het vliegtuig naar Nederland!

Nog maar een week en dan ga ik weg uit mijn vertrouwde Pokhara... Maar het is goed zo...ben nu bijna vijf maanden weg, en heb ook wel zin om naar huis te gaan, al lees ik net dat het regent in Amsterdam en dat het maar 16 graden is! Hier regent het ook regelmatig, de moesson is al behoorlijk aan het beginnen, maar dan wel een temperatuurtje van zo'n 30 graden!

Ook ga ik nog maar een paar dagen in het lepraziekenhuis werken. Ik heb het daar erg leuk, er werken allemaal vrouwen met lepra of een aandoening aan hun ruggegraat, dan wel aangeboren, dan wel door een ongeluk...en deze vrouwen krijgen een opleiding in het maken van 'Handicrafts' die ze dan later weer vanuit hun dorp kunnen verkopen... Ben de hele week bezig geweest met het maken van nieuwe designs voor sieraden, en dat bevalt me bijzonder goed. Zo heerlijk om de hele dag bezig te zijn met mijn handjes, net alsof ik weer op school zit! Ook zijn de mensen zo lief allemaal...Ben er maar een paar weken geweest, maar toch...ik weet zeker dat ik ze allemaal ga missen!

Alicia, de vrijwilligster uit Nieuw Zeeland die ik nu aan het helpen ben, heeft misschien een order voor kerstkaarten binnen gesleept, dus morgen gaan we nog een paar nieuwe kaarten maken die dan naar Nieuw Zeeland worden gestuurd...dus misschien laat ik ook nog iets blijvends achter!

Ook moeten natuurlijk de laatste dingen nog even worden gedaan, souveniers kopen, afscheidskadootjes voor The Mountain House familie, nog even naar dat leuke tentje met die lekkere momo's...

Vorige week zijn er twee nieuwe vrijwilligsters gearriveerd van Cross Borders, Maaike en Marielle. Bart en ik zijn als echte tourguides ze alle leuke plekken van Pokhara aan het laten zien, waaronder waar de lekkerste koffie te krijgen is. De koffie is daar ook erg lekker in vergelijking met de meeste restaurants, maar toch verlang ik wel naar een echt hollands bakkie. Ook blijven er maar visioenen van patatjes oorlog voorbij komen....Hoe dat kan weet ik echt niet, want zo vaak eet ik geen patatje oorlog in nederland, maar daar heb ik echt het meeste zin in! En verse melk en water uit de kraan drinken! (en douchen met je mond open! Dat staat hier namelijk garant voor een dagje doorbrengen op de wc!) Al ga ik de momo's en de lassi's weer heel erg missen in Nederland...en natuurlijk de Dahl-Baat van Indira...

Tja, jeetje, het is nu echt een soort van afscheidsmailtje aan het worden!

Oja! Ik heb een echt nepalees kledingstuk laten maken! Een Kurtha, dit is een broek, met een soort tuniek eroverheen en een bijpassende sjaal...! En op maat! Ook heb ik een leuk stofje gesjopt waar ik morgen op mijn werk door een van de vrouwen daar een tjoelo laat maken. Ik schrijf het vast niet goed, maar zo spreek je het uit. Het is in ieder geval een nepalese bloes die je met strikjes dichtknoopt....Ik ga me maar niet aan de sari wagen. dat ziet er wel heel erg mooi uit, maar al die stof...! Echt om je nek over te breken!

Zaterdag zijn we bij de principal van Bart zijn schooltje geweest. Hij had ons alle vier uitgenodigd voor een echte Tibetaanse lunch, en we waren allemaal blij dat we niet erg veel ontbeten hadden, want het was en keilekker en keiveel! (kei?)

Deze principal doet erg goed werk, van oorsprong is het een Tibetaan. Samen met zijn vrouw heeft hij een Boarding School opgericht. Hier verblijven een heleboel, hele schattige Tibetaantjes. Ook enkele wezen, of kinderen waarvoor de ouders niet meer kunnen zorgen, waaronder ook nepalese kindjes. De mensen betalen zoveel schoolgeld als ze kunnen, en voor de rest wordt voor sponsors gezorgd. Een erg leuke werkplek, dus als mensen nog een paar maanden naar Nepal willen! Jullie zijn van harte welkom!

Maar goed, nog een week, donderdag afscheid van ht lepraziekenhuis, zaterdag gaan we afscheid nemen van onze familie in The Mountain House, en dan zondag naar Kathmandu. Daar nog een dag om de laatste dingen te zien, en dan in het vliegtuig! Gelukkig vlieg ik met Biman Bangladesh Airlines, dus mag ik onderweg langer wachten dan dat ik in het vliegtuig zit! Na anderhalf uur vliegen naar Bangladesh heb ik een 13-urige overstap! Leuk he! Knipoog

Groetjes Femke

Even geen inspiratie voor een titel!;-)

Hallo lieve mensen!

 Ben al weer bijna een week terug uit het drukke Kathmandu dus maar weer even een update!

Ik moest naar Kathmandu om mijn visum te verlengen. De eerste 60 dagen kreeg ik op het vliegveld, waarna ik in Pokhara er steeds 30 dagen bij kon kopen. Alleen is het hier in Nepal zo, dat je per jaar 150 dagen mag blijven en dat je voor de laatste 30 dagen een extension in Kathmandu moet halen...waarom dat niet in Pokhara kan is mij een raadsel, irritant is het wel. Want dat was dus de reden dat ik mezelf weer eens in een bus stopte om de lange rit door Nepal te maken.

Liedeke ging ook, en we besloten om het maar even van te nemen en er weer een sightsee weekje van te maken, want er is natuurlijk genoeg te zien daar!

Na onze busrit, die erg aangenaam was na het nemen van een diacure pilletje...(ja...ik was ook een keer aan de beurt), besloten we eens een hotel te zoeken, wat met een hele hoop bagage in je armen nog best lastig is! Uiteindelijk zijn we geeigend in een hotel midden in Thamel en niet eens zo heel erg duur!

Voor ik mijn visum ging verlengen, besloot ik even langs het kantoor van Biman Bangladesh Airlines te gaan, want met een verlopen ticket naar de verkeerde stad is niet handig (Biman had enige tijd geleden besloten alle vluchten naar Brussel te cancellen, en ik had een andere terugvliegdatum aangevraagd, dus ik moest een nieuw ticket hebben) Na een lange tijd wachten besloot de onvriendelijke meneer Biman mij toch zonder bijbetalen een nieuw ticket uit te printen en na een vriendelijk Bye, bye van mijn kant en een gemopper vanachter zijn computer kon ik weer fluitend naar buiten de uitlaatgassen in lopen!

Het visum verlengen was ook een avontuur op zich...We besloten te gaan lopen, het was ook niet zo ver, dus dat was leuk, ook werd ik nu maar een keer bijna omvergereden, dus dat was ook fijn... Alleen bleek bij de immigratiedienst (ik wil niet eens immigreren...gewoon een paar dagen langer hier blijven!) dat ze mijn vliegticket wilden zien, zodat ze zeker weten dat ik het land uit ga....of zo...In ieder geval had ik mijn ticket natuurlijk niet bij me, die lag namelijk veilig in het hotel in een kluis achter de receptie....

De volgende dag wilden we naar Baktapur, een middeleeuwse stad vlakbij Kathmandu, dus besloot ik dan maar vrijdag mijn visum te verlenegen...

Goed...Bakhtapur dus. Liedeke had een engelse jongen met de naam Vincent opgepikt bij de ambassade van India, dus die ging gezellig met ons mee. Nu bleek dat je 750 rupees moest betalen om de stad in te gaan...daar hadden wij niet zo heel erg veel zin in, had niet heel Thamel afgezocht naar een goedkope kamer om vervolgens mijn complete winst aan entree te moeten betalen (het bordje bij de 'ingang' dat vervolgens vermeldde dat chinezen maar 50 rupee hoeven te betalen en nepalezen maar 15 deed mijn hollandse knieperigheid helemaal naar boven komen!)

We hadden al verhalen gehoord dat het mogelijk is de entree te omzeilen door via een paar steegjes de stad in te gaan, maar dat er overal ook mannetjes uit het niets op kunnen duiken in die smalle steegjes...We besloten het toch te proberen, de eerste de beste steeg zijn we ingeslagen, en na wat bochtjes en een vriendelijk mannetje dat uit het niets opdook en ons de weg wees bleken we ineens in het hart van Bahktapur te staan! Dit ging wel heel makkelijk

Hebben heel veel tempels gezien, en heel veel geiten hoofdjes...er was een of ander goat-massacra festival gaande want her en der zagen we geitenhoofdjes op een soort weegschalen voorbij komen, en in bijna elke straat waren er kleine cremeerplekjes waar vier verkoolde hoefjes uit staken...

Ook dit soort narigheden maakten het nog steeds erg mooi, zo mooi dat we al genietend in een keer de poort uit bleken te lopen! Oeps! En dat mannetje in zijn mooie uniform wilde ons beslist niet meer naar binnen laten! O nee! Dat lukt ons vast geen tweede keer dachten we! Maar jawel hoor! Weer was het eerste steegje dat we tegenkwamen een makkelijke weg naar binnen!

Wederom hadden we geld bespaart en voor Liedeke en mij reden om even flink te shoppen! Bahktapur staat bekend om zijn Mandala- en Tanka kunst. Dit zijn schilderijen die gebruikt worden om te mediteren, of ze staan symbool voor het leven van Boeddha en de mensen...heel mooi en er zit heel veel werk in...we zijn naar een Mandala school geweest en daar heb ik een heel mooi soeveniertje voor mezelf gekocht, niet om mee te mediteren, want dat vind ik toch iets te zweverig, maar gewoon omdat ik het mooi vind!

De dag vloog voorbij, dus tegen de schemering hebben we ons in een busje gepropt dat ons weer veilig naar ons hotelletje bracht...

Vrijdag was Visum dag! Extra vroeg op pad, want ik wilde de eerste zijn! Was niet de eerste in de rij, en toen de deurtjes opengingen was ik zo verbaasd dat ik in het gedrang naar de achterste plaats verdrongen ben! Wat krijgen we nou! Zo druk was het niet eens! En dan nog duwen! Maar goed, nadat ik een half uur aan het wachten was, werd mij meegedeeld dat ik een kopie van mijn vliegticket moest hebben....grrrr, werd naar het verkeerde gebouw gestuurd om te kopieren en toen ik eindelijk een kopieeraparaat gevonden had, dacht een slimme nepalees even voor te kunnen kruipen! Nou nee! NU EVEN NIET!!!! ;-)

Moe maar voldaan heb ik na een hele lange dag eindelijk mijn visum verlengd...pfff Ik wil naar Pokhara!

Zaterdag hadden we weer een sightseetripje gepland, met deze keer de bestemming Patan! Nepal had vroeger drie koningssteden, Kathmandu, Bhaktapur en Patan!

Patan bestond uit heel veel tempeltjes, en hoezeer ik die ook mis in Pokhara, maar het de toerist uithangen en weer een tempel bekijken begon me een beetje te vervelen...wilde weer eens wat nuttigs doen!

Zondag heb ik afscheid genomen van Liedeke, want zij gaat naar India, en ik weer terug naar mijn schatje...euh stadje! ;-)

Het gevoel van iets nuttigs willen doen zat er nog steeds, dus ben ik dinsdag in de regen in een taxi gestapt en naar het Lepra ziekenhuis gegaan. Toen wij ons een paar weken terug tijdens de staking ons verveelden en het warm hadden zijn we naar Shrangi-La Village gegaan. Een superdeluxe oort, met een zwembad die overloopt als je erin stapt, erg leuk, maar daar hebben we Wim en Mariet leren kennen. Een nederlands echtpaar dat al hun hele leven over de aardbol zwerft en zendelingen zijn en nu al zeven jaar in Nepal wonen en dus in het lepraziekenhuis werken. Daarna hebben we een keer een rondleiding gehad en echt heerlijke nederlandse koffie gedronken. Maar Wim had misschien wel wat voor me te doen de laatste weken van mijn verblijf.

Dinsdag kon ik eigenlijk meteen beginnen! Heb allerlei artikelen in mapjes gestopt, heel leuk om Wim even te kunnen helpen, maar was wel blij dat hij ondertussen wat 'echters' voor me had gevonden. Ben woensdag begonnen in een werkplaats. Hier krijgen vrouwen een training in Handicrafts maken, zodat ze misschien later weer enigszins terug kunnen naar hun village. Er werken niet alleen vrouwen met lepra, maar ook vrouwen met een afwijking aan hun handen, of een dwarslaesie. Uiteindelijk hebben ze namelijk allemaal hetzelfde, een beperkte handfunctie. Al vind ik het onvoorstelbaar wat een vrouw allemaal kan, haar handen zijn helemaal krom en beschadigd, toch knoopt ze heel vrolijk het ene tasje na het andere!

Ik help nu een vrijwilligster uit Nieuw Zeeland, Alicia. Samen gaan we kijken hoe we de verkoop iets omhoog kunnen krijgen. Alle handicrafst worden namelijk verkocht in een winkeltje, alleen gaat de verkoop niet helemaal fantastisch.

De kerstkaarten verkoop gaat wel heel goed, dus hebben we die collectie even bekeken, en besloten dat we maar wat nieuwe ontwerpen moesten maken. Heb me de hele week heerlijk vermaakt met het maken van een paar kerstkaarten, een kerstbal (wat een beetje een vreemde situatie is bij een hitte van 30 graden...) en Vrijdag heb ik een paar armbandjes in elkaar geknutseld! Was echt heerlijk weer eens met mijn handjes bezig te zijn, en ik besefte ineens dat dat gewoon is wat ik graag wil doen, dus als iemand nog een Handvaardigheid docent zoekt (of knutseljuf...whatever) ik houd me aanbevolen!

Vrijdag heb ik ook nog even voor Fysiotherapeute gespeelt, want een van de vrouwen met een afwijking aan haar ruggenmerg, had last van gezwollen voeten dus moesten we elk uur een stukje met haar en haar looprek wandelen...

Heb woensdag trouwens zoiets grappigs gedaan...er staat een kermis in Pokhara, en deze komt uit India. Het ziet er allemaal een beetje gammel uit, maar ik heb de googelaar en het schommelende schip (ondanks veel gepiep en gekraak en zwarte rook) toch overleefd! Wat helemaal een rare attractie was, was een enorme houten 'ton' van zo'n twintig meter doorsnee en een meter of tien hoog waarin mensen op motoren en in auto's zo hard rondjes gingen rijden dat ze helemaal tot het bovenste randje kwamen! Ik weet niet hoe ik het uit kan leggen maar ik heb er een filmpje van gemaakt!

Nu schijnt de zon weer, ik zit in Lakeside 'duur' te internetten dus ik stop er weer even mee. Bart is vanochtend naar Chitwan vertrokken om ta gaan zwemmen tussen krokodillen (hij liever dan ik!) dus ik ga me de komende dagen in mijn eentje vermaken. Gelukkig houden Gerrit, Koos en Oscar me gezelschap, volgens mij nodigen ze elke nacht hun vriendjes uit, dus helemaal alleen ben ik niet!

Dinsdag komen de nieuwe vrijwilligers met bart mee terug uit Chitwan! Maaike en Marielle gaan in Astam werken, dus dat is goed nieuws!

Toedeloe maar weer!

Liefs Femke

Zeg maar bye bye!

Hallo!

Ja...bye bye time was het maandag...na anderhalve maand niet op mijn schooltje te zijn geweest door examens, vakantie en staking, was maandag het moment daar om vaarwel te gaan zeggen...

Ik had in Pokhara voor elk kindje een schriftje, een pen en een setje kleurpotloodjes gekocht, en een echte leren voetbal met pomp!

Maandag zijn we vertrokken, een beetje later dan gepland, maar dat kwam doordat Stan had gezegd dat er waarschijnlijk een holiday was!Schreeuwen Niet te geloven hoe graag de nepalezen niet naar hun werk gaan! Maar gelukkig was er toch school en konden we in de enorme hitte de berg op! Het is hier wel een graad of 35 dus dat was best heavy Cool met een tas vol spullen!

Eerst gingen we naar mijn schooltje om te vertellen dat ik afscheid kwam nemen want dat wisten ze nog niet...en de principal bleek er helaas niet te zijn! Erg handig dus...

Om mijn school de tijd te geven om een afscheids programma in elkaar te flansen, zijn we eerst verder naar boven gelopen naar Liedeke's school.

Daar werden we allebei onder de rode poeder en bloemenkransen gestopt. Foto volgt later want ik heb mijn kabeltje niet mee! Helaas duurde het allemaal een beetje te lang en kwamen we onderweg terug naar mijn schooltje een paar van mijn leerlingetjes tegen die al naar huis gingen...

Omdat het ondertussen heel hard regende zijn we in een klas lokaaltje gaan zitten en zijn we nogmaals bestrooid met rood poeder en bloemenkransen...Dat rode poeder doen ze om respect te tonen en het brengt geluk...Zoals een tikka (een rode stip op je voorhoofd) maar dan groter...!

De kids waren erg blij met mijn kadootjes, vooral de voetbal werd met gejuig ontvangen. De regen was nog lang niet weg, dus bleef iedereen wat langer hangen. De kinderen houden erg van dansen en liedjes zingen dus dat hebben we nog een tijdje gedaan. Vond het vooral erg leuk toen ze spontaan Row your boat foutloos gingen zingen! Zo leuk! Heb ik weken op geoefend en nu konden ze het gewoon! En als er ooit weer een vrijwilliger op het schooltje komt dan zingen ze dat liedje en kunnen ze zeggen from miss Femke! (bij mij kwam alles van mijn voorganger Jelle dus....!)

Het werd toch tijd om te gaan, want het werd al laat en we moesten nog een bus halen... Met pijn in mijn hart de berg dus maar weer af...zal ze wel gaan missen hoor die guppies...snik...

De snik werd een schrik toen ik in de bus naar Pokhara allemaal bloed ontdekte op mijn linkervoet...ik heb nog gegrapt:'zou het een bloedzuiger zijn?' Maar bij thuiskomst bleek het er niet een, maar twee! Iiiiiiiiieeeeeeeehhhhhh! Help! Bahbahbah! Ik heb nu twee rode gaatjes in mijn voet! Maar vooral het idee dat die beestjes....Gatsie!

De twee beestjes werden vervolgens nog meer beestjes! Er bleken namelijk een heleboel wormen uit mijn mooie bloemenkransen te kruipen...die kransen heb ik zo'n twee uur om mijn nek gehad...IIIIIIEEEEEEEEHHHHHHHH!

Na een warme douche waaronder ik door middel van heel veel shampoo, zeep en scrubgel de rode kleurstof weer enigszins verwijderd had, kregen we lekker eten van Indira, maar door de beestjes smaakte het niet heel fantastich...(er zaten geen beestjes in het eten hoor!) Toch ging ik nog even mee voor een toetje in lakeside, en omdat er een pleister tussen mijn teen zat heb ik de badslippers van Bart geleend (hij was toch internetten dus nee zeggen kon ie niet hihi!) (sorry!) Mijn stiekeme daad werd echter meteen bestraft...want net buiten het hek gleed ik uit in een koeievlaai! En omdat die slippers veel te groot zijn gleed mijn voet door en zat mijn hele teen nu onder de koeieflats! He gats! (O ja...By the way Bart...je slipper zat ook een beetje onder...) (oeps!) (maar Liedeke heeft hem een beetje afgeveegd aan het gras!)Lachend

Mijn beestjes leed was nog niet geleden, want toen ik zat te genieten van mijn toetje dacht ik ineens 'wat kriebelt er nou op mijn voet?' Bleek er een enorme kakkerlak mijn voet wel leuk te vinden nu die een beetje naar flats rook!

This was not my lucky day...na nog een enorme kakkerlak in de badkamer gespot te hebben en heel hard ben uitgelachen door de eigenaar van een vieze slipper (gnagna) was het maar tijd om te gaan slapen en te dromen over....Kathmandu!

Want daar ging ik dinsdag naar toe!

Zal daar alles over vertellen...heb nog niet zoveel meegemaakt, behalve dat ik vanmorgen mijn nieuwe ticket bij het kantoor van Biman Bangladesh Airlines heb opgehaald... Zulke vriendelijk mensen daar! Ze genieten vast enorm van hun werk! ;-) Maar goed, heb nu het bewijs in handen dat ik 30 mei terug vlieg naar Nederland, via Bangladesh en Londen kom ik dan de 31ste aan in Amsterdam! Dat was eerst Brussel, maar die vluchten bleken zo vaak mis te gaan, dat Biman ze besloten heeft te cancellen en werd ik (gratis, al moest ik daar vanmorgen nog even over discussieren) omgeboekt naar Amsterdam! Wat mij natuurlijk absoluut niet slecht uit komt! Er gaan ook verhalen dat Biman op het punt staat failliet te gaan (komt vast door al die schadevergoedingen die ze moeten uitbetalen na het kwijtraken van bagage) Dus ik hou mijn hartje vast!

Maar jullie horen hoe het allemaal gaat hier!

De politieke situatie is inmiddels weer een beetje beter geworden, maar nog niet iedereen is tevreden met de situatie, zo is het oude parlement weer hersteld, maar dat zijn dus de mensen die al een halve eeuw het land regeren, terwijl iedereen toe is aan iets nieuws...Ook hebben ze hier waarschijnlijk de oudste minister president van de wereld want de goeie man is al 85! En de eerste vergadering kon hij niet bijwonen omdat ie in het ziekenhuis aan het zuurstof lag! Waar gaat dat heen?

Groetjes van Femke! En tot de volgende keer!